Του Γιώργου Λεκάκη
Η Κροατία διαθέτει
το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος στην Αδριατική Θάλασσα: Με 79 νησιά, 525 νησίδες και
642 υφάλους ή βραχονησίδες.[1]
Από αυτά τα 1.246 νησιά, που εκτείνονται σε μια περιοχή 3.300 τ.χλμ., μόνον 48 κατοικούνται.
Το νησάκι
Baljenac / Bavljenac στον 43ο παράλληλο [43°42'14,8″N 15°43'37,8″E] της Κροατίας, λέγεται και «Νησί των Χιλίων Τειχών», εξ αιτίας των αρχαίων τειχών που
διαθέτει, που το κάνουν από ψηλά να ομοιάζει με… λαβύρινθο ή δακτυλικό
αποτύπωμα – όπως το βλέπει κανείς!.. Είναι ένα από τα λιγότερο γνωστά, αλλά
μοναδικά αξιοθέατα της Αδριατικής…
Η δομή των
πέτρινων ξηρολιθιών, στα κροατικά ονομάζεται suhozid.
Το μήκος των
τειχών αυτών είναι 23,357 χλμ. – πολλά, εάν σκεφτεί κανείς την έκταση του μικροσκοπικού
νησιδίου, που είναι μόλις 0,14 τ.χλμ. και η παράκτια περίμετρός του δεν ξεπερνά
τα 1.431 μ. Συνολικώς υπολογίζεται ότι 300 αγρότες έκτισαν 106 χλμ. τειχών, σε συνολικά
12 τ.χλμ. σε όλο το Αρχιπέλαγος.
Οι ξερολιθιές
είναι κυματιστές και κυκλικές, και έτσι ομοιάζουν με ανθρώπινο δάκτυλο. Σε συνδυασμό
με το κυκλικό σχήμα του μικρονησιού, τα μονοπάτια ανάμεσα στις ξερολιθιές δίνουν
στο νησί την μοναδική του εικόνα.
Ευρίσκεται
ακριβώς έξω από την ακτή του Σίμπενικ, της παλαιότερης πόλεως που ιδρύθηκε από
Κροάτες στην Αδριατική.
Το Baljenac ευρίσκεται
ακριβώς δίπλα στο νησί Kaprije[2]
του Šibenik (< Sibinicum Sibenici), ιστορικής πόλης της Κροατίας, κάποτε
κτήση του Βυζαντίου, στην κεντρική Δαλματία, όπου ο ποταμός Krka εκβάλλει στην Αδριατική
Θάλασσα. Οι κάτοικοι του Kaprije χρησιμοποιούσαν το νησί Baljenac ως μια
γεωργική τους περιοχή, από τον 19ο αι – αλλά κάποιες ξερολιθιές
είναι αρχαιότερες. Καθάριζαν την σκληρή βλάστηση και έκτισαν πέτρινους τοίχους
με γυμνά χέρια. Όλα αυτά για να έχουν προστατευμένα αμπέλια, ελιές και άλση,
όπου θα μπορούσαν να φυτέψουν σύκα και άλλα φρούτα. Κάτι σαν τις ξερολιθιές
στην Ελλάδα - ήδη ενταγμένες στην Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά - και τα μοναδικά δενδρόσπιτα της Φολεγάνδρου Κυκλάδων. Η σκληρή
δουλειά τους απέδωσε, καθώς οι ξερολιθιές παραμένουν ανέπαφες μέχρι σήμερα,
όπως σε πολλά άλλα μέρη στις ακτές της Κροατίας, όπως στις λοφοσειρές Velebit
και το νησί Πάγος(*).
Σήμερα, οι
χειροποίητοι τοίχοι από ξερολιθιά προστατεύονται από την UNESCO και χρησιμεύουν
ως υπενθύμιση εποχών, που οι άνθρωποι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν την σωματική
τους δύναμη και το μυαλό τους για να βρουν τρόπους για να καλλιεργήσουν και να
επιβιώσουν. Ήταν ακριβώς αυτή η σκληρή δουλειά και η επιμονή τους, που τους
επέτρεψαν να επιβιώσουν στο σκληρό, αλλά όμορφο καρστικό τοπίο της ακτής της Αδριατικής.
(*) Όσον
αφορά το νησί Πάγος, που πρωτοαναφέρεται στον «Περίπλου» του Έλληνα γεωγράφου
του 4ου αι. π.Χ. ΨευδοΣκύλακα (> λατ. Pagus, κροατ. Pag), είναι το 5ο
σε μέγεθος της Κροατίας, φημισμένο για:
- την
εξόρυξη αλατιού (παραγωγή 33.000 τόνοι, δηλ. πάνω από τα 2/3 της συνολικής
ποσότητας αλατιού που εξορύσσεται στην Κροατία!),
- την
παραγωγή αλμυρού τυριού προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ Paški sir Pag,
σκληρό τυρί από πρόβειο γάλα με προσθήκη ελαιόλαδου, σαν το πεκορίνο, με έντονο
κίτρινο χρώμα, αργής παραγωγής)
- της
χειροτεχνίας δαντέλλας (γνωστής επίσης με το όνομα Pag).
- του
ψωμιού των καλογριών του μοναστηριού των Βενεδικτίνων της Αγίας Μαργαρίτας / Santa
Margherita, οι οποίες παράγουν ένα είδος φρυγανισμένου και χρυσαφένιου ψωμιού, που
λέγεται baškotin, για πάνω από τρεις αιώνες, και εξακολουθεί να παρασκευάζεται με
την αρχική του συνταγή!
- των
κρασιών με έντονη γλύκα. Μεταξύ των πιο γνωστών είναι ένα λευκό κρασί, που
παράγεται από μια τοπική ποικιλία σταφυλιών, την gegić.
- του
κονιάκ travarica, με την προσθήκη διαφόρων αρωματικών βοτάνων στα υπολείμματα
των σταφυλιών.
Κύρια
ασχολία η γεωργία και η αμπελοκαλλιέργεια, η προβατοτροφία (από τα αρχαία χρόνια)
- υπάρχουν περίπου 40.000 πρόβατα στο νησί, κ.ά. Το φασκόμηλο, κύρια τροφή των
προβάτων, δίνει στο γάλα μια ιδιαίτερη γεύση και άρωμα. Τα αρνιά, από ιθαγενή
πρόβατα, ελευθέρας βοσκής, είναι επίσης ένα από τα κύρια προϊόντα του νησιού.
Πρωτοκατοικήθηκε από την φυλή των Λιβουρνίων / Λιβυρνίων / Λιβυρνών (Έλληνες μικρασιατικής καταγωγής, που κατοικούσαν εγκαταστάθηκαν τουλάχιστον από τον 10ο αιώνα π.Χ. από την βόρεια Δαλματία, έως την Κέρκυρα) ήδη από την 2η χιλιετία π.Χ. υπάρχουν ερείπια πολυάριθμων ακροπόλεων και μια σειρά από τύμβους με επιτύμβιες στήλες… Στον χάρτη Peutinger σημειώνεται δίπλα στο ακρωτήρι Λαδέρα (νυν Ζάρα).
Βυζαντινή
παρουσία ευρίσκεται στα κάστρα του Sveti Juraj, κοντά στην σημερινή πόλη Pag,
και στην κοιλάδα Suicciana στα ΒΑ.
ΠΗΓΗ: Γ.
Λεκακης «Συγχρονης Ελλαδος περιηγησις». ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 7.4.2017.
[1] Στην γεωγραφία ως βραχονησίδες ορίζονται τα νησίδια
μικρότερα από 0,1 τ.χλμ., ως νησίδες τα μεταξύ 0,1 και 1 τ.χλμ. και ως νησιά τα
μεγαλύτερα από 1 τ.χλμ.
[2] Νησί έκτασης 7,11 τ.χλμ. και πληθυσμό λιγότερο από
200 άτομα, στον ομώνυμο ενιαίο οικισμό του. Ανάμεσα στα ακατοίκητα νησιά Zmajan και Kakan. Αποτελείται από λόφους και κοιλάδες,
με πευκοδάση και καλλιεργούνται σταφύλια, ελιές, δάφνη, δενδρολίβανο, οπωροκαλλιέργειες, σύκα, ρόδια, εσπεριδοειδή, μουριές, άγρια βότανα... Γνωστό για τις πέτρινες λεκάνες απορροής βροχής (στέρνες) - πολλές διαστάσεων άνω των 100 τ.μ. - που υπάρχουν ακόμα και σήμερα, με μια παραδοσιακή τεχνική φιλτραρίσματος νερού (πέτρινο φίλτρο και φίλτρο με βότσαλο). Δεν επιτρέπονται αυτοκίνητα
στο νησί. Τον 14ο και τον 15ο αιώνα το νησί ανήκε σε οικογένειες ευγενών από το
Σίμπενικ.
ΣΧΟΛΙΑ
ΣΧΟΛΙΑ ΜΕΣΩ Facebook